JEAN PHILIP DE TENDER

Troost en de nood eraan is iets fundamenteels dat in oorsprong teruggaat naar een gemeenschap van mensen. Zingen, dansen, samenkomen in de parochie, een koffietafel, een sandwich met kaas, een borrel. Desnoods een gesprek met de pastoor. Dat klinkt romantisch, maar eigenlijk is het dat niet. De commercialisering van de troost is een evolutie waar ik niet van houd.

Ik ken nogal wat mensen. Dat heeft te maken met mijn job. Als manager bij VRT of als directeur bij EBU kom je veel volk tegen. Groot en klein, en allemaal zijn ze even boeiend. Als ik officieel op een receptie ben, of op missie, of ‘handelsreis’, dan maak ik er een punt van om zoveel mogelijk mensen te spreken. Soms gaat dat over dossiers, of een contract, of over toekomstplannen, maar veel vaker gaat het over interesses met elkaar delen. Het weekend trek ik me dan wel terug in mijn bubbel, tijdens het werk ben ik aanwezig.

Helaas had ik tijdens die vele ontmoetingen niet de gelegenheid om Dirk De Wachter te ontmoeten. Dat zou ik beslist leuk gevonden hebben. We moeten vaak op hetzelfde moment in het VRT- gebouw vertoefd hebben. Ik op ‘het 8^ste’, waar de beslissingen werden genomen, hij op het ‘2^de ‘waar de nieuwsdienst en de radiostudio’s zich huisvesten. Tot op vandaag heb ik De Wachter enkel gehoord en gelezen. Misschien is dat goed. Ik heb een beeld van Dirk De Wachter en dat is een beeld dat ik koester.

Ik heb net zijn nieuwste boek “Vertroostingen” uit, en dat is weer om van te smullen. Ik hou van auteurs, zowel fictie als non-fictie, die het in simpele woorden kunnen uitleggen. Ik hou van z’n eenvoudige maar rake taal – “Bach is de ultieme trooster” – en toch is wat hij zegt zo gelaagd. Hij haalt in het werk tal van filosofen aan, en legt hun ideeën zo uit dat een leek als ik die perfect kan begrijpen.

De Wachter heeft een moeilijke periode achter de rug en beschrijft in dit boek wat hem troost bezorgt. Muziek, kunst, rituelen, het samenzijn, Parijs, god en natuur, … Het is een bron voor inspiratie.

Vroeger was in een einzelgänger, ik was graag alleen. Dat kan ik nog, maar in de loop van de tijd is dat toch veranderd. Sinds de kinderen het huis uit zijn, kan ik bijna niet meer zonder mijn vrouw. En al zeker niet meer nu ik ziek ben. Zusammen sein. Iets samen doen, is van grote betekenis. ‘I know my days are few’, zingt Cohen en als hij gelijk zou krijgen, wil ik die samen met mijn vrouw doorbrengen.

Om te conluderen: een boek als dat van De Wachter brengt troost.

Dirk De Wachter, “Vertroostingen”, Lannoo Campus, 2022