Ik was redacteur bij Schermen toen TV1 zijn eerste docusoap Het leven zoals het is : Camping uitzond. Ik herinner me dat Jan Van Rompaey fel tegen was, omdat het lachen was met een deel van het publiek, dat zich niet kon verweren. Achteraf bekeken, Jan, moet je me toch eens uitleggen waarom dat in Terloops of Echo dan anders was. Los daarvan, het was de eerste keer dat er sprake was van reality-tv. Televisie die fly-on-the-wall was. De camera is afwezig en je voelt je als kijker binnendringen in een wereld waar je niet toe behoort, maar waar je ‘als vlieg’ wel een bevoorrechte kijker bent. Dat gevoel had ik ook toen ik “Seven days in the art world” van Sarah Thornton las.…