Ik had vandaag een afspraak met Lieve Blancquaert en haar uitgever. Om plannen te maken. Lieve en Maarten hadden beiden meer dan twee uren in de file gestaan. Dat was stressen. Of  misschien, ontstressen toen ze mijn bureau binnenkwamen.  Bovendien was Lieve snipverkouden. Ook dat was een vorm van ontstressen na het samenstellen van een boek en het opzetten van een tentoonstelling. Ze was er al een tijdje mee bezig. Ze deed me haar laatste boek cadeau. Ik heb het net helemaal gelezen en zat meteen in een trip van verhalen die me meesleepten in vreugde en verdriet. Dan ben ik, eerlijk gezegd, een beetje fier. Niet dat ik enige verdienste heb aan zo’n straffe verhaler, maar fier dat we bij Eén programma’s met…